volgende »

[BertB]

Moet ik huisvaders en huismoeders leren wat je moet doen als tijdens een vredesmissie iemand de loop van je geweer beet pak en je probeert te slaan oidt?

Richard gaf destijds les bij Ooms . Hij zat bij mij op de opleiding en is inderdaad erg goed. Jammer dat hij daar toen gestopt was. Ik heb ook nog een aantal lessen gevolgd bij hem met krav en bjj.

wel stoer, al die huismoedertjes met een M16 of een AR15  (lol)

Je hebt wel gelijk trouwens.

Voor zelfverdediging is er wettelijk inderdaad een proportionaliteitseis (de verdediging / reactie moet in verhouding staan tot de aanval) en er is een subsidiariteitseis (als er een andere mogelijkheid is dan vechten , weglopen bijvoorbeeld, dan moet je die mogelijkheid gebruiken.

[Jesh]

Moet ik huisvaders en huismoeders leren wat je moet doen als tijdens een vredesmissie iemand de loop van je geweer beet pak en je probeert te slaan oidt?

Richard gaf destijds les bij Ooms . Hij zat bij mij op de opleiding en is inderdaad erg goed. Jammer dat hij daar toen gestopt was. Ik heb ook nog een aantal lessen gevolgd bij hem met krav en bjj.

wel stoer, al die huismoedertjes met een M16 of een AR15  (lol)

Voor zelfverdediging is er wettelijk inderdaad een proportionaliteitseis (de verdediging / reactie moet in verhouding staan tot de aanval) en er is een subsidiariteitseis (als er een andere mogelijkheid is dan vechten , weglopen bijvoorbeeld, dan moet je die mogelijkheid gebruiken.

Helemaal correct.

[Escrima Weert]

Voor zelfverdediging is er wettelijk inderdaad een proportionaliteitseis (de verdediging / reactie moet in verhouding staan tot de aanval) en er is een subsidiariteitseis (als er een andere mogelijkheid is dan vechten , weglopen bijvoorbeeld, dan moet je die mogelijkheid gebruiken.

Dat is dus het laatste waar ik aan zal denken als ik of mijn vriendin serieus lastig gevallen wordt. Je weet namelijk nooit wat je kunt verwachten en zachte heelmeesters maken nog steeds stinkende wonden. Of zoals de Engelstaligen zeggen: better judged by twelve then carried by six.

[Jesh]

Of zoals de Engelstaligen zeggen: better judged by twelve then carried by six.

Helaas gaat dat in ons land niet op omdat we geen juryrechtspraak hebben. En als zelfverdedigings/vechtsportdocent heb je gewoon een probleem als je je boekje te buiten gaat. (dit geldt ook voor de beoefenaar uiteraard)

Tenzij het uiteraard gerechtvaardigd was door extreme omstandigheden of gevaar voor eigen leven of dat van een ander, het zogenaamde noodweer en noodweerexces.

[gimgamgommetje]

Ik zou mijn vriendin niet een paar jaar willen missen omdat iemand kwaad mijn t-shirt vastpakt.

Er zijn gewoon situaties waarin je rekening houdt met de wet.

Als de situatie bedreigend genoeg is dan is proportionaliteit inderdaad ondergeschikt aan je eigen veiligheid en dat van mensen die je lief zijn.

Daar komt bij dat een veroordeling verstrekkende gevolgen kan hebben voor je werk etc.
Ik zou mijn werk in de beveiliging en bij interpolis kwijtraken. Ook mijn sportschool zou waarschijnlijk niet goed gaan.
Dus zeker voor mensen die beroepsmatig met geweld in aanraking komen zoals in de beveiliging mag je verwachten dat ze daar redelijk proportioneel mee om kunnen gaan.

Elke vorm van agressie als een leven en dood gevecht beschouwen is een gevaarlijke manier van denken.
Ik ga er maar vanuit dat je het zo niet bedoeld hebt.

[BertB]

Voor zelfverdediging is er wettelijk inderdaad een proportionaliteitseis (de verdediging / reactie moet in verhouding staan tot de aanval) en er is een subsidiariteitseis (als er een andere mogelijkheid is dan vechten , weglopen bijvoorbeeld, dan moet je die mogelijkheid gebruiken.

Dat is dus het laatste waar ik aan zal denken als ik of mijn vriendin serieus lastig gevallen wordt. Je weet namelijk nooit wat je kunt verwachten en zachte heelmeesters maken nog steeds stinkende wonden. Of zoals de Engelstaligen zeggen: better judged by twelve then carried by six.

Je kunt iemand slaan met je vuisten, of met Moeder Aarde, zwaartekracht doet wonderen als je wel zijn hoofd vasthoudt, maar de rest van zijn lijf met 90 km/h tegen het asfalt laat klappen .

 ..."ja edelachtbare, om te voorkomen dat hij hersenletsel opliep hield ik zijn hoofd vast"...

Dat hij daarbij de rest van zijn lijf breekt, mwah ....

Mocht je iemand ten onrechte slaan, dan kun je altijd de fantastische uitspraak van Steve Tappin (een uitstekende escrima meester) gebruiken:..."you can always apologise later"...

Maar het heeft ook juridische consequenties, en in de gevangenis verkracht worden door gedetineerden met tatoeages op vreemde plaatsen lijkt me geen prettig vooruitzicht.

Hoewel ik me goed kan voorstellen dat je helemaal woedend wordt als iemand jouw vriendin lastigvalt of nog erger, aan het gebruik van geweld hangen verschillende prijskaartjes.

[Escrima Weert]

Ik zou mijn vriendin niet een paar jaar willen missen omdat iemand kwaad mijn t-shirt vastpakt.

Ik had het ook over serieuze bedreiging. Als iemand je met een mes bedreigt, zou je dus in principe niks mogen doen, pas als hij toesteekt. Daar ga je dus niet op wachten, mits je niet weg kunt komen uiteraard om eens een voorbeeld te noemen.

Als de situatie bedreigend genoeg is dan is proportionaliteit inderdaad ondergeschikt aan je eigen veiligheid en dat van mensen die je lief zijn.

Inderdaad, dat bedoel ik dus.

Helaas gaat dat in ons land niet op omdat we geen juryrechtspraak hebben.

Daarom zeggen alleen Engelstaligen dat ook .

Mocht je iemand ten onrechte slaan, dan kun je altijd de fantastische uitspraak van Steve Tappin (een uitstekende escrima meester) gebruiken:..."you can always apologise later"...

Dat is dus mijn leraar .

Stefan

[Jesh]

Als iemand je met een mes bedreigt, zou je dus in principe niks mogen doen, pas als hij toesteekt.

Dit hangt van jouw persoonlijke indruk van de ernst van de dreiging. Als jij vindt dat je leven in gevaar is dan is in principe volgens de wet noodweer geoorloofd. Of dit in een rechtbank ook gevonden wordt is nummer 2.

De definitie van noodweer luidt: "Niet strafbaar is hij, die een feit begaat, geboden door de noodzakelijke verdediging van eigen of eens anders lijf, eerbaarheid of goed, tegen ogenblikkelijke, wederrechtelijke aanranding."

In dit voorbeeld van Stefan citeer ik:

"De Hoge Raad heeft uitgemaakt dat de 'enkele vrees' voor een wederrechtelijke aanranding niet voldoende is voor een succesvol beroep op noodweer. Er dient tenminste sprake te zijn van een onmiddellijk dreigend gevaar voor een dergelijke aanranding. Dit moet redelijkerwijze kunnen worden afgeleid uit het gedrag van de ander."

Ik denk dat dreiging met een mes wel aan deze essentiele voorwaarde voldoet.

Daarom zeggen alleen Engelstaligen dat ook .

Grapjas.

[BertB]

Als iemand je met een mes bedreigt, zou je dus in principe niks mogen doen, pas als hij toesteekt.

Niet helemaal, als jij kunt hardmaken dat jij door de dreiging een 'hevige gemoedsbeweging' onderging (je was, of heel bang, of heel kwaad) en jij reageert harder dan toegestaan, dan kun je een succesvol beroep doen op noodweerexces.

Maar als iemand met een mes dreigt zegt hij eigenlijk (zij het zonder woorden):..."ga weg, want anders gebruik ik dit wapen"....
Als je dus weggaat is er niet veel aan de hand.

Iemand die het gaat gebruiken die laat echt niet zien dat hij een mes heeft, die steekt meteen toe.

Het beste kun je mensen die je niet kent, of niet vertrouwd gewoon op afstand houden.
Mensen kunnen mij niet dwingen om te vechten als ik dat niet wil, een paar dagen later kan ik hem ook wel een knal verkopen als ik dat wil. Maar ik kan er voor kiezen om niet nu meteen met hem te vechten.
Zo heb ik de situatie in de hand, niet die andere kerel.

Maar ik ben het wel met je eens dat als je toch besluit om te vechten, je het dan ook maar helemaal goed moet doen en geen half werk afleveren. Maar weeg heel goed af wat de prijs kan zijn die je mogelijk betaalt, achteraf.

[Escrima Weert]

Maar als iemand met een mes dreigt zegt hij eigenlijk (zij het zonder woorden):..."ga weg, want anders gebruik ik dit wapen"....
Als je dus weggaat is er niet veel aan de hand.

Of hij zegt: geef me je geld!

Het is natuurlijk ook maar een voorbeeld.

Maar ik ben het wel met je eens dat als je toch besluit om te vechten, je het dan ook maar helemaal goed moet doen en geen half werk afleveren. Maar weeg heel goed af wat de prijs kan zijn die je mogelijk betaalt, achteraf.

Helemaal mee eens.

Ik denk dat dreiging met een mes wel aan deze essentiele voorwaarde voldoet.

Ook hier is het maar een voorbeeld. Ik wil alleen maar aangeven dat je heel snel in een schermergebied terechtkomt van wat proportioneel is en wat een onmiddelijke dreiging is.
Geweld is ten alle tijden af te keuren, maar helaas denkt niet iedereen daar zo over

[gimgamgommetje]

Ik houd altijd aan dat je moet doen wat op dat moment nodig is.  Zo vat je die wet wel redelijk samen.
Als je minder doet dan nodig heb je een probleem met je gezondheid of veiligheid. Doe je meer dan nodig krijg je misschien last van juridische consequenties.

In het geval van een dreiging met een mes ga ik uit van een levensbedreigende situatie. Als je niet weg kunt komen knok je voor wat je waard bent.

Wat wel belangrijk is is een stukje zelfcontrole. Je moet wel onderscheid blijven maken tussen zelfverdediging voor lijfsbehoud en wraak.
Als je iemand neersteekt nadat je hem ontwapend hebt moet je wel eea uitleggen.
(al zie ik dat persoonlijk als risico van het vak als je voor de kost mensen gaat beroven)

[Jesh]

Kijk, er is natuurlijk ook een verschil in dreiging. De meeste dreiging is zogenaamde "instrumentele agressie" en er derhalve op gericht om iets van het slachtoffer gedaan te krijgen.

Ik zeg altijd: zolang het om goederen gaat of de agressor probeert je duidelijk te maken dat het tijd is om in te binden c.q. vertrekken, dan geef toe. Indien het echt gaat om een doodsbedreiging, dreiging met serieuze verwondingen of verkrachting/ontvoering dan moet je voor jezelf (en in de meeste gevallen heel snel) bepalen of je geweld inzet om jezelf hiervan te vrijwaren. Als je voor deze optie kiest, dan moet het snel, hard en meedogenloos.

Maar bovenstaande is uiteraard mijn bescheiden mening.