Leuk stukje. Dit is waar ik vroeger (damn, nu klink ik oud) ook steeds tegenaan liep.
Je trainde dan zelfverdediging maar niet onder druk of je trainde boksen op wedstrijdniveau met uiteraard iemand in de ring die jou bewusteloos wilt slaan. Maa bij boksen leer je weer niet wat te doen als je op je rug ligt en er zit iemand op je die een mes op je keel legt.
Ik ben gek op oefeningen om de druk op te voeren en je kunt daar eindeloos mee varieren, afhankelijk van het doel van de les.
Je kunt langzaam en rustig sparren zodat je ook gevaarlijkere technieken kunt toepassen en markeren. Je kunt ook je scheenbeschermers, handschoenen etc aantrekken en met kickbokstechnieken of ook worsteltechniek elkaar bestoken.
Je kunt ook mensen gewoon laten sparren en een paar extra aanvallers opeens mensen met een mes laten aanvallen.
Dan moet je van je normale sparringspartij omschakelen naar een realistische aanval en daarna weer terugschakelen.
Het grootste punt met dit soort discussies is onzekerheid en ego.
Je hoort mensen vaak vanuit hun hoekje heel precies uitleggen waarom de andere technieken onzin zijn , trainingsmethodes niet zouden werken etc.
Vaak zie je dat het meest bij systemen die erg op elkaar lijken. Wing chun en Wing Tsun bijvoorbeeld.
Als je gewoon een open mind hebt en je ook serieus verdiept in andere systemen en manieren van trainen kun je het beste van verschillende werelden met elkaar combineren.
Verder vind ik dat je voor zelfverdedigingsles eerst moet kijken naar het probleem en daarna pas de oplossing. Je gaat dus niet je zwarte band halen in iets en dan kijken of het toe te passen is. Je doet liever een soort risico-analyse en kijkt welke vaardigheden er nodig zijn.
Voor zelfverdediging kom ik dan vaak op dingen als preventie , de-escalatie , tactiek , kennis van ehbo specifiek voor verwondingen door geweld etc.
Dat leer je niet op de meeste boksverenigingen dus haal je de kennis elders.
Maar goed kunnen stoten en stoten verdedigen onder druk leer je daar weer wel.
Heel goed verhaal. Grotendeels mee eens.
Mensen redeneren vaak vanuit de aanvallen van hun eigen stijl en kennen daar de beste verdedigingen tegen.
Ik zie sparren als een gereedschap, een middel tot een doel.
Voor mij is het nut dat ik concepten en technieken leer toepassen met een tegenstander die niet meewerkt. Dat vergt flexibiliteit en aanpassingsvermogen.
Je kunt dat langzaam of snel, met of zonder bescherming doen.
Zolang sparren niet vervalt in 'tikkertje spelen' denk ik dat het een erg nuttig onderdeel is.
Omdat ik zelf veel (Europees Middeleeuws) zwaardvechten oefen en onderwijs, heeft sparren voor mij een iets andere dimensie. Een klap met een scherp stalen zwaard incasseer je (liever) niet. Het risico is te ernstig en te zwaar.
(als de een 5 keer raakt en de ander 4 keer, ben je met twee zwaarden allebei ernstig gewond)
Een goede klap op je arm en de rest van je leven doet die arm het niet meer (als de zenuw doorgesneden is), bijvoorbeeld.
Maar bij bijvoorbeeld boksen en kickboksen is sparren bij uitstek een hele nuttige oefening. Bij gewapende stijlen zit het nut in het toepassen van concepten en technieken met weerstand.
Ik laat vooral leerlingen sparren die goede technieken hebben en beheerst kunnen vechten.
Verder lijkt me, net wat Lex (Krav Maga) zegt, een goede karakterbuilder.
BertB
PS: ja idd, veel Wing Chun en Ving Tsun types zijn erg chauvinistisch over hun stijl, ik ben meestal neutraal en met een brede interesse. Goede dingen moet je koesteren, ook uit andere stijlen.
Auteur